تاریخچه شگفت انگیز دمپایی

برای فیلیپینی‌هایی که در دهه 70 تا 90 به دنیا آمده‌اند، دمپایی یا سینلا چیزی بیش از یک نوع دمپایی طبی زنانه مجلسی است: آنها هم ابزاری برای تنبیه بدنی هستند و هم ابزاری برای نواختن تومبانگ پرسو.

فیلیپینی های قبل از استعمار عمدتاً پابرهنه بودند. در دهه 1500، اشراف فیلیپینی خود را با لباس های زیبا می آراستند – دوتایی های ابریشمی با تزئینات طلا، نوارهای طلایی، و زنجیرهای طلایی ضخیم دور گردنشان. اما آشکارا چیزی برای محافظت از پاهای آنها وجود ندارد.

 

تصویر ویکی‌مدیا
چگونه دمپایی ها به کشور آمدند
دمپایی پلاستیکی مفهومی بیگانه برای فیلیپینی ها در دوران پیش از استعمار بود. با این حال، تجارت و ازدواج با خارجی ها باعث شد که فرهنگ های خارجی و بومی با هم ادغام شوند. دمپایی ها یا سینلاهایی که امروزه می شناسیم بیش از 400 سال پیش توسط ژاپنی ها به فیلیپینی ها معرفی شدند.

مدت‌ها قبل از اینکه اسپانیایی‌ها فیلیپین را دوباره کشف کنند، ژاپنی‌ها در قرن پانزدهم با جمعیت محلی جذب شدند. در سال 1600، 3000 ژاپنی در مانیل وجود داشت. شهرک های ژاپنی نیز در ایلوکوس، داوائو و بخش هایی از ویزایا ایجاد شد.

تبلیغات – به خواندن زیر ادامه دهید
اگرچه کلمه ژاپنی دمپایی زوری است، فیلیپینی ها دمپایی را tsinelas می نامند که از کلمه اسپانیایی chinelas گرفته شده است.

زوری ژاپنی به عنوان پیشرو دمپایی، دمپایی اصلی شناخته می شود. این یکی از انواع صندل های روزمره است که ژاپنی ها می پوشند. ژاپنی ها بسته به آب و هوا، انواع مختلفی از دمپایی پلاستیکی زنانه می پوشیدند.

یک جفت زوری سنتی که از کاه برنج درست شده است

 

تصویر کن فوناکوشی، ویکی‌انبار
در تابستان که زمین خشک بود، ژاپنی ها از زوری کاه برنج اولیه استفاده می کردند. در فیلیپین از کنف مانیل یا الیاف چرتکه برای ساخت دمپایی استفاده شد.

انواع دیگر دمپایی های ژاپنی دارای کفی چوبی بودند که احتمالاً بر طراحی باکیای فیلیپینی تأثیر گذاشته است.

در فصل بارندگی ژاپنی ها نوع دیگری از دمپایی به نام گتا می پوشیدند. اینها صندل های چوبی با کفی صاف و دو گیره در پایه برای ارتفاع بودند. گیره ها از گل آلود شدن پاها در گودال های باران جلوگیری می کردند.

تبلیغات – به خواندن زیر ادامه دهید
ویدیوهای توصیه شده
یک جفت دمپایی گتا

حتی قبل از اینکه اسپانیایی‌ها مجمع‌الجزایر را مستعمره کنند، فیلیپینی‌های قبل از استعمار به لباس به عنوان نماد وضعیت ارزش قائل بودند. در آن زمان، فقط اعضای اشراف لباس های قرمز از پنبه یا ابریشم می پوشیدند. مردم عادی رنگ های خنثی می پوشیدند و با زیورآلات کمتری آراسته می شدند.

هنگامی که اسپانیایی ها مانیل را تصرف کردند و با موفقیت مجمع الجزایر را در قرن شانزدهم مستعمره کردند، استفاده از لباس های قومی را منع کردند و لباس های غربی را به شکل شلوار و پیراهن معرفی کردند، از جمله استفاده از کفش یا زاپاتوس.

در نهایت، دمپایی روفرشی نیکتا و کفش به نمادهایی تبدیل شدند که اعضای جامعه فیلیپینی را به طبقات مختلف اجتماعی جدا کردند. به گفته موزه یوچنگکو، باکیا یا صندل های چوبی به عنوان ارزانی برای اکثریت فقیر در نظر گرفته می شد. دمپایی یا سینلا برای طبقه متوسط ​​قابل قبول بود، در حالی که کفش یا زاپاتوس استانداردی برای جزیره‌ها، شبه‌سولارها و برخی از ماستیزوس‌های تحصیل کرده اسپانیایی است. آنهایی که دمپایی یا کفش نداشتند اغلب توسط جامعه به دیده تحقیر می نگریستند.

  • منابع:
  1. The Surprising History of Slippers
  • تبلیغات:
  1. برنامه موقت ایالات متحده برای روپوش
  2. محافظ روبالشی هتل پیشرفته
  3. فردی که با فروش کلیه خود توانست پولدار شود!
  4. پکیج و رادیاتورهای ترکیبی الکتریکی EHC

دیدگاه شما با موفقیت ثبت شد.

نظرتان را ثبت نمایید.

شماره همراه شما منتشر نخواهد شد.